انجمن کوه نوردان ایران دفتر نمایندگی قائمشهر

Qa'emshahr Alpine Club

بازدید از تالاب میانکاله از مسیر روستای شاه کیله بهشهر

بازدید از تالاب میانکاله به مناسبت روز جهانی تالاب ها 4 بهمن 1392

در نخستین روزهای بهمن، به مناسبت "روز جهانی تالاب‌ها" (2 فوریه/ 13 بهمن)، گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران (دفترهای تهران و آمل و قائمشهر) و انجمن توسعه پایدار قائمشهر و همچنین با کمک و همراهی انجمن دیده‌بان میانکاله و چند نفر از اهالی روستای شاه‌کیله، یک برنامه‌ی بازدید از بخش جنوبی تالاب مبانکاله برگزار کرد. هدف از این برنامه، آشنا شدن با جاذبه‌های بوم‌گردی (ecotourism) و روستاگردی در حاشیه‌ی جنوبی تالاب میانکاله بود؛ با خوشحالی دریافتیم که سطح آگاهی زیست‌محیطی در روستای شاه‌کیله بسیار بالا است و گروه‌هایی از اهالی با نگرانی پیگیر طرح‌های به اصطلاح توسعه‌ای هستند که در چند سال گذشته کلید خورده و حیات تالاب را تهدید می‌کند.

در میانکاله نیز مانند بیشتر تالاب‌ها و دریاچه‌های کشور، نخستین عامل آسیب‌زا، دخالت نابخردانه و بی‌ملاحظه‌ی انسانی است: ساخت بندرگاه در حریم غربی تالاب، جاده‌سازی در امتداد خط ساحلی منطقه، چرای خارج از ظرفیت، شکار و صید بی‌ضابطه در تمام بخش‌های خشک و آبی، رفت و آمد بی‌رویه‌ی موتورسیکلت و تراکتور و انسان و خودرو در تمام بخش‌های خشک و آبی کم‌عمق تالاب که بسیار حساس‌اند ، طرح احداث پالایشگاه در بهشهر، طرح احداث جاده از بهشهر به سوی ساحل خزر از دل تالاب، طرح واگذاری جزیره‌ی آشوراده به شرکت‌های توریستی، و... . در روستای شاه‌کیله به ما گفتند که در دولت پیشین طرحی تصویب شده که بر پایه‌ی آن قرار است به چند شرکت "دانش‌بنیان" ده‌ها هکتار زمین‌ از محدوده‌ی تالاب واگذار شود. اهالی روستا که معیشت‌شان تا حد زیادی بر پایه‌ی دامداری است، نگران این هستند که چراگاه‌های تالابی، بر اثر این طرح آسیب ببیند.

نخست، جای پرسش است که پژوهشگران و شرکت‌های دانش‌بنیان فرضی در دور و بر تالاب میانکاله چه کاری خواهند داشت که نیاز به ده‌ها هکتار زمین داشته باشد؟! دیگر این که آیا مثلا در شهرهای بهشهر و نکا  که زیرساخت‌های مناسب‌تری دارند، نمی‌توان به کار پژوهشی پرداخت؟ چرا مدیران ما، اقتصاد و ساختار اندیشگی فرهیخته‌ترین قشرهای جامعه را هم به سوی الگوی رفتاری زمین‌خواران و بساز و بفروشان سوق می‌دهند؟ آیا راهی بهتر از بذل و بخشش از طبیعت کشور، برای حمایت مادی از پژوهشگران نمی‌شناسند؟!

به نظر می‌رسد که گروه‌هایی از مدیران کشور و تصمیم‌سازان پیرامون‌شان، ارزشی جز "مرغوبیت" بنگاهی به منظور ساخت و ساز، برای جنگل و کوهستان و ساحل و محیط تالاب و دیگر منطقه‌های طبیعی نمی‌شناسند! آنان، این‌گونه زمین‌ها را که متعلق به همگان است، "بی‌صاحب" می‌دانند و چون به شیوه‌های شخصی‌سازی این گونه املاک مسلط هستند، هر از گاه، طرحی می‌ریزند برای تصرف بخش‌هایی از منابع طبیعی ملی. ضمن این که اجرای طرح‌های تخیلی و بی‌بنیاد، امکان مناسبی را هم برای گرفتن بودجه از محل درآمدهای ملی یا وام‌های بانکی فراهم می‌سازد. و چنین است که کوته‌نگری در سیاست به اضافه‌ی موذی‌گری در اقتصاد، معجون اختلاس و آزمندی را می‌سازد که دشمن شماره‌ یک محیط زیست و آینده‌ی کشور است.

روستاییان شاه‌کیله خواستار حفظ چراگاه‌های تالابی، همزیستی با طبیعت کم‌مانند میانکاله، و پذیرایی از بوم‌گردان مسوولیت‌پذیر هستند؛ جا دارد که طبیعت‌دوستان ایرانی و شرکت‌های گردشگری، این منطقه را در میان هدف‌های مسافرتی خود جای دهند و به موازات این، نگرانی‌های زیست‌محیطی این مردم را بازتاب دهند و در جلوگیری از اجرای طرح‌های مخرب در منطقه بکوشند.

عباس محمدی * مدیر گروه دیده‌بان کوهستان

 

+   وحید متانی ; ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ بهمن ۱۳٩٢

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir